من با زخم زبونات رفيقم
مرهم بزار با حرفات رو زخم عميقم
با تو ام که داري به گريم مي خندي
کاش مي شد بياي و به من دل ببندي

دردهای من نگفتنی است

دردهای من نهفتنی است

دردهای من پایان نیافتنی است

درمان همه دردها خنده است

تنها درد بی درمان مرگ است

تنها نیستم اما جدام..

افسرده نیستم اما خستم..

خسته از این الکی زنده بودنه ...

 شبي از شبها تو به من گفتي كه شب باش:
من كه شب بودم
و شب هستم
و شب خواهم بود
به اميدي كه تو فانوس شب من باشي

آرزويم اينست ...
نتراود اشک در چشم تو هرگز مگر از شوق زياد...
 نرود لبخند از عمق نگاهت هرگز...
 و به اندازه هر روز تو عاشق باشي عاشق آنکه تو را مي خواهد
و به لبخند تو از خويش رها مي گردد و تو را دوست بدارد به همان اندازه

بين من و عشق تو فاصله اي نيست
 گفتي که نه بايد بروم حوصله اي نيست 
گفتم کمي فکر خودم باشم و آن وقت جز عشق تو در
خاطر من مشغله اي نيست رفتي تو خدا پشت و پناهت ،
به سلامت بگذار بسوزد دل من مسئله اي نيست

عاشقي را شرط اول ناله وفرياد نيست
 تا کسي از جان شيرين نگذرد فرهاد نيست
 عاشقي مقدورهر عياش نيست
غم کشيدن صنعت نقاش نيست

نمي دانم چرا اين گونه هست؟
وقتي نگاه عاشق کسي به توست مي بيني
اما،دلت بسته به مهر ديگري است.
بي اعتنا مي گذري وعاشقانه به کسي مي نگري...
که دلش پيش تو نيست.

چیستم من ؟زاده یک شام لذت بار

ناشناسی پیش می راند در این راهم

روزگاری پیکری بر پیکری پیچید

من به دنیا آمدم بی آنکه خود خواهم

مي دونستي اشک گاهي از لبخند با ارزش تره؟
 چون لبخند رو به هر کسي مي توني هديه کني
اما اشک رو فقط براي کسي مي ريزي که نمي خواي از دستش بدي

گر دنياي ما دنياي سنگ است بدان سنگيني سنگ هم قشنگ است
اگر دنياي ما دنياي درد است بدان عاشق شدن از بحررنج است
 اگر عاشق شدن پس يک گناه است دل عاشق شکستن صد گناه است

وقتي دستام توي دستات مي شينه حرفت به قلبم
مي گيره وقتي نباشي  همه چي بي رنگ ومعناست
وقتي خيره ام به چشمات واسه من مثل يه گنجه
بودنت پايان رنجه
مي ميرم از من اگه روزي عزيز دلت برنجه
تو تو آغوش منو من تو آغوش خدا
بي تو نه ستاره و نه قصه و شعر وصدا
دست تو تو دستمه  انگاري دنيا با منه
آسمونو دريا و لحظه ي رويا با منه
مگه مي شه بي تو بود
مگه مي شه بي تو نوشت
تويي که همسفر جاده سخت سرنوشت
مي مونيم تا آخر عشق  ما همو از هم مي خونيم
فاصله دريا هم باشه ما عاشق مي مونيم

هنگاميکه از جاده هاي شب عبور ميکني هرگز در
 اين انديشه مباش که خورشيد براي تو بيگانه طلوع خواهد کرد
 و قلبي که به هوس گفت : دوستت دارم بدان که هرگز معني لغت عشق را نخواهد داشت

عشق يعني قطره قطره آب شدن
 در وفــور اشـک يـار گـــريان شـــدن عشق يعني بر دلي چيره شدن
 دست از جان شستن و مـجنون شـــدن عشق يعني در حضور باران طوفان شدن
در کنار قاصدک رقصيدن و پرپر شدن عشق يعني در عميق قلب يار ساکن شدن
 بر دامان وي افتادن و بي جان شدن عشق يعني در پي باد رفتن و راهي شدن
از فراز کوه ها بگذشتن و پيدا شدن

عشق با غرور زيباست ولي اگر عشق را به قيمت فرو ريختن ديوارغرور گدايي كني
... آن وقت است كه ديگر عشق نيست...

صدقه است

هيچ کس اشکي براي ما نريخت
 هر که با ما بود از ما مي گريخت
 چند روزي هست حالم ديدنيست
 حال من از اين و آن پرسيدنيست
 گاه بر روي زمين زل مي زنم
 گاه بر حافظ تفاءل مي زنم
حافظ ديوانه فالم را گرفت يک غزل آمد که حالم را گرفت:
 ما زياران چشم ياري داشتيم خود غلط بود آنچه مي پنداشتيم

بسه تنهايي ديگه توي قفس
بسه اين قفس بدون همنفس
ديگه بسه تشنگي بدون آب
خوردن فريب و نيرنگ سراب
واسه هر کي دل من تنگ ميشه
 تا ميفهمه دلش از سنگ ميشه
دوستي از رو زمين پاک شده
مردي و مردونگي خاک شده
هرکي فکر خودش تو اين زمون
بايد حرف دلمو گوش کنم

دوستم داشته باش ابرها در راهند دوستت دارم ها
چه کوتاه اند اه چه کوتاه اند دوستت خواهم داشت بيشتر
از باران گرمتر از لبخند داغ چون تابستان دوستت خواهم داشت شادتر
خواهم شد ناب تر بارور خواهم شد دوستم داشته باش برگ را باور کن افتابي تر شو